październik 20, 2021
gay.info.pl

gay.info.pl

Redakcja gay.info.pl

Pomysłodawcą i autorem scenariusza jest mieszkający w Krakowie Paweł Olearczyk, który postanowił stworzyć historię z niebanalnymi dialogami pełnymi dowcipnych podtekstów opartych na zabawie słowem. I tak powstał serial o Krystynie i Marku.

Pierwszy sezon składa się z 12 kilkuminutowych odcinków, które kręcone są w różnych częściach Krakowa. W główne role wcielili się Beata Śliwińska oraz Paweł Olearczyk.

- Fabułę i ilość aktorów chcieliśmy jak najbardziej uprościć. Beatę, studentkę krakowskiej PWST wyłoniliśmy w drodze castingu - mówi Paweł Olearczyk. - W Internecie sprawdzają się krótkie formy, stąd kilkuminutowe odcinki. Taka konwencja jest łatwa do nakręcenia. Pierwszy sezon zaplanowany jest na 12 odcinków i jeśli serial się spodoba, to nie poprzestaniemy na tym - zapewnia.

Paweł od zawsze interesował się filmem i aktorstwem i choć skończył Turystykę i Rekreację na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie, podjął dalsza edukację w Krakowskiej Szkole Aktorskiej SPOT. Na swoim koncie ma trzy wydane powieści: "Nie pytaj mnie o Rose", "Wszyscy jesteśmy sterowani" i "Autokar do Nieba". Wykorzystując swoje doświadczenie w budowaniu dialogów i fabuły, postanowił stworzyć serial.

W skład ekipy wchodzi także Agnieszka Franus, magister matematyki i filmowiec z zamiłowania, która odpowiada za reżyserię. Z Pawłem poznali się na spotkaniu dla amatorów filmowania. Pokazał jej scenariusz, a Agnieszka zgodziła się go wyreżyserować. I choć może się wydawać, że takie przedsięwzięcie nie jest trudne do realizacji, rzeczywistość wygląda nieco inaczej. Trzeba było zmierzyć się z kapryśną pogodą, a także ludzka nieżyczliwością.

- Pierwotnie zakładaliśmy, że wszystkie odcinki nakręcimy na tej samej ławce, ale niekorzystne warunki pogodowe sprawiły, że postanowiliśmy umieścić akcję w różnych miejscach - w kawiarniach, szkole językowej i tańca, a nawet w kinie - co wyszło z korzyścią dla serialu - wyjaśnia Agnieszka Franus. - Ciężko było nam przekonać właścicieli różnych lokali, aby udostępnili nam przestrzeń. Ludzie są zamknięci na takie projekty, a szkoda, bo może to być dla nich świetną reklamą.

W pracę nad projektem jest zaangażowany również Miłosz Konarski, który zajmuje się montażem. Z Pawłem poznali się podczas promocji książki, Miłosz prowadzi bowiem kanał na YouTube "Z kamerą wśród książek". - To on wymyślił tytuł serialu - zdradza Paweł. - Operatorów natomiast mieliśmy kilku, bo ciężko było znaleźć kogoś, kto dysponował czasem na wszystkie 12 odcinków. Współpracowaliśmy z Sebastianem Mamczyńskim, Pawłem Liberem, Marcinem Jończykiem, Piotrem Teską i Markiem Flisowskim - wylicza autor.

Pierwszy odcinek premierę miał 15 stycznia 2014.

 

Serial można oglądać na TouTube

 

 

W te wakacje doszło do porozumienia między wydawcą gay.info.pl, a nowym właścicielem gaysm.pl, na mocy którego serwis został przekazany w "nowe ręce".

Poznań

luty 15, 2021

Pierwsze ślady ludzi na terenie dzisiejszego Poznania pochodzą z okresu około 8900–8000 roku p.n.e. Byli to łowcy reniferów. Względnie stałe osady powstały na przełomie V i IV tysiąclecia p.n.e. Około 2200 p.n.e. na tych ziemiach pojawiła się ludność indoeuropejska, z V wieku n.e. pochodzą ślady osadnictwa niezaprzeczalnie słowiańskiego, zaś w VIII wieku pojawili się tu Polanie. Z tego okresu pochodzi też prawdopodobnie gród na Ostrowie Tumskim, który stał się zaczątkiem dzisiejszego miasta. W X wieku gród znalazł się pod panowaniem Piastów, którzy uczynili go jednym z ośrodków stołecznych w swoim państwie obok Gniezna, Giecza i Ostrowa Lednickiego.

Pierwotnie miasto leżało nad brzegiem Cybiny i prawym brzegiem Warty. Na pobliskim wzgórzu stała tam wówczas świątynia pogańska i zamek książęcy. Poznań wiąże się również z początkami państwowości polskiej. Jest to jedno z hipotetycznych miejsc chrztu Mieszka I w 966 roku. W 968 swą siedzibę umieścił tu Jordan, pierwszy biskup Polski, w pierwszej polskiej katedrze w której znajdują się groby pierwszych władców Polski. W czasach panowania Bolesława Chrobrego był to także gród o bardzo ważnym znaczeniu militarnym. Gall Anonim w swojej Kronice polskiej spisanej w latach 1112–1116 we fragmencie opisującym polskie siły bojowe rozmieszczone w poszczególnych grodach notuje, że Bolesław miał w Poznaniu „1300 pancernych i 4000 tarczowników”. Funkcje stołeczne gród pełnił do 1039, gdy został – wraz z innymi miastami Wielkopolski i Śląska – spalony przez Brzetysława I. Co prawda Poznań stracił swe znaczenie polityczne, jednak nadal pozostał prężnym ośrodkiem gospodarczym. Kolejny okres rozkwitu przypada na czas rozbicia dzielnicowego, gdy gród na Ostrowie Tumskim stał się stolicą wielkopolskiej linii Piastów. W 1231 Władysław Odonic lokował prawobrzeżną osadę targową Śródka na prawie niemieckim. Była to pierwsza w Wielkopolsce lokacja miejska (Gniezno w 1239, Powidz w 1243, Lądek w 1250). Synowie Odonica, książęta Przemysł I i Bolesław Pobożny, mając dalekosiężne plany restytucji królestwa, w 1253 dokonali drugiej lokacji miejskiej na lewym brzegu Warty na prawie magdeburskim. Prace zapoczątkowane przez dziada i ojca kontynuował Przemysł II, który jako pierwszy od 200 lat władca został koronowany w Gnieźnie na króla Polski (1295), a za swą siedzibę obrał lewobrzeżne nowe miasto Poznań. Jego rezydencją stał się zamek książęcy ojca na Wzgórzu Przemysła. Po tragicznej śmierci króla (1296) nastąpił blisko stuletni zastój w rozwoju miasta. Do dziś można jeszcze znaleźć pozostałości murów miejskich.

Kolejny pomyślny okres w historii Poznania nastąpił po wstąpieniu na tron Władysława II Jagiełły (1386). Otwarcie szlaku łączącego Litwę z Europą oraz zamknięcie dla polskich towarów Gdańska sprawiły, że Poznań stał się węzłem, w którym przecinały się szlaki handlowe. Poznań uzyskał prawo składu w 1394 roku. Z czasem wokół miasta rozwinęła się sieć konkurujących z nim miasteczek, należących głównie do duchowieństwa i szlachty, tworzących razem z Poznaniem prężnie rozwijającą się konurbację.

Miasto położone było w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego.

Trwające kilkaset lat korzystne warunki dla rozwoju miasta przerwał w 1655 potop szwedzki. W krótkim okresie pokoju, który po nim nastąpił, Poznań usiłował się podnieść, ale kolejne konflikty zbrojne, jak wielka wojna północna, wojna o sukcesję polską, wojna siedmioletnia oraz konfederacja barska sprawiły, że miasto pustoszyły różne armie. Nadzieję na pokój przyniosła dopiero elekcja Stanisława Augusta Poniatowskiego, lecz również na początku jego panowania o miasto walczyli barzanie z wojskami pruskimi, a następnie rosyjskimi, które opuściły miasto dopiero w 1775 roku.

Kilka kolejnych lat to kolejny okres pomyślności, związany z działalnością komisji dobrego porządku i reformami Sejmu Czteroletniego. Jednak zostały one zniweczone przez konfederację targowicką i II rozbiór Polski, w wyniku którego Poznań znalazł się pod panowaniem pruskim.

W pierwszym okresie pruskiego panowania, nowe władze dokonały integracji konurbacji w jeden organizm miejski oraz stworzyły podstawy do rozbudowy Poznania w kierunku zachodnim. Klęska Prus i zwycięskie powstanie w 1806 uczyniły Poznań jednym z głównych miast Księstwa Warszawskiego. Trwające jednak wojny napoleońskie nie sprzyjały rozwojowi miasta. Po klęsce Napoleona w wyniku ustaleń kongresu wiedeńskiego Poznań znalazł się od 1815 roku ponownie pod pruskim panowaniem, tym razem jako stolica autonomicznego Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W tym samym roku miasto staje się stolicą rejencji poznańskiej w Prowincji Poznańskiej, a trzy lata później powiatem grodzkim (Stadtkreis). W nowym ładzie pokongresowym Poznań stał się miastem frontowym Prus. W 1828 roku władze ustanowiły w mieście twierdzę, która miałaby chronić Prusy przed atakiem ze wschodu. Podjęcie decyzji o fortyfikacji Poznania ukierunkowało jego rozwój aż do końca XIX w. Rozbudowę miasta podporządkowano funkcji obronnej – Poznań stał się miastem peryferyjnym, ominęły go procesy intensywnej urbanizacji i industrializacji. Powstałe wokół miasta fortyfikacje nie pozwalały na rozwój przestrzenny, a liczne tereny wewnątrz murów zarezerwowane były na cele wojskowe (koszary, place manewrowe, składy artylerii). Mimo formalnej autonomii regionu, polityka pruska prowadziła do wypierania ludności polskiej Poznania i Wielkopolski z życia społecznego i gospodarczego. Wyrazem niezadowolenia społeczności polskiej było poparcie powstania listopadowego w 1830 roku oraz zrywy zbrojne z 1846 i 1848 roku. W wyniku tego władze pruskie najpierw drastycznie ograniczyły autonomię a później w 1848 roku całkowicie ją zniosły. Poznań został stolicą prowincji.

Brak możliwości siłowej walki z zaborcą doprowadził do powstania nowego rodzaju oporu: pracy organicznej. Polacy w celu przeciwdziałania wypieraniu ich z życia społecznego zaczęli się samoorganizować. Powstały organizacje kultywowania polskości czy rozwoju nauki. Z fundacji prywatnej lub społecznej powstawały nowoczesne instytucje publiczne, których władze pruskie nie mogły zapewnić lub celowo ograniczały Polakom do nich dostęp. W latach 1822–1828 z fundacji hrabiego Edwarda Raczyńskiego powstała pierwsza publiczna biblioteka na ziemiach zaboru pruskiego. Następnie w latach 1838–1842 utworzona przez Polaków Spółka Akcyjna Bazar zbudowała hotel, który był centrum polskiego życia społeczno-kulturalnego w Poznaniu. Wobec braku wyższego szkolnictwa w mieście w 1857 roku polska elita powołała do życia Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk prowadzące badania naukowe między innymi nad historią Polski. W związku z ograniczeniami dotyczącymi wystawiania polskich sztuk w Teatrze Miejskim w 1875 roku po długoletnich staraniach wybudowany został ze składek Teatr Polski.

TURYSTYKA

 

Poznań jest na czwartym miejscu pod względem odwiedzin przez turystów miastem w Polsce. W 2012 r. z zarejestrowanych obiektów noclegowych skorzystało tu łącznie 621,8 tys. turystów, w tym z zagranicy – 175,0 tys. osób.

Z badań ruchu turystycznego wynika, że ok. 38% turystów przyjeżdża do miasta w celach biznesowych – osoby te uczestniczą w targach, konferencjach, spotkaniach biznesowych i szkoleniach. Kolejną najliczniejszą grupę tworzą turyści odwiedzający Poznań w celu zwiedzania, wypoczynku i rekreacji – stanowią oni ok. 30–35% ruchu turystycznego.

Pod koniec lipca 2012 r. na terenie Poznania i powiatu poznańskiego znajdowały się 154 całoroczne obiekty noclegowe (w tym 77 hoteli). Dysponowały one łącznie 11,7 tys. miejsc noclegowych (w hotelach – 7,7 tys. miejsc).

W Poznaniu znajduje się 6 punktów informacji turystycznej (m.in. na dworcu kolejowym i lotnisku oraz na targach). Dodatkowo w mieście zainstalowano 7 turystycznych infokiosków multimedialnych.

tekst za: Wikipedia

ŚLĄSKIE

luty 15, 2021

Województwo Śląskie leży w południowej części Polski, granicząc od południa z Republiką Słowacką i Republiką Czeską, od zachodu z województwem opolskim, od północy z łódzkim, a od wschodu z małopolskim i świętokrzyskim.

Na obszarze 12.300 km2 mieszka prawie 5 milionów osób. Pod względem powierzchni jest 14. województwem w kraju, natomiast pod względem zaludnienia drugim.

Zapraszamy do Województwa Śląskiego jednego z najciekawszych i najbardziej atrakcyjnych turystycznie regionów w Polsce. Zapraszamy do krainy nieskazitelnej przyrody, bujnego życia kulturalnego i zróżnicowanego krajobrazu.

To tutaj w Częstochowie, w klasztorze Ojców Paulinów na Jasnej Górze, „bije serce narodu". Sanktuarium z Cudownym Obrazem Czarnej Madonny odwiedza corocznie blisko pięć milionów pielgrzymów z całego świata.
Pasma górskie Beskidu Śląskiego i Żywieckiego oraz tereny

Jury Krakowsko-Częstochowskiej są wymarzonymi miejscami do uprawiania turystyki aktywnej, zarówno zimą, jak i latem.

Zamek Książąt Pszczyńskich z urokliwym zespołem pałacowo-parkowym w Pszczynie, średniowieczne ruiny zamków obronnych na „Szlaku Orlich Gniazd" są najsłynniejszymi obiektami z długiej listy zamków i pałaców pełniących niegdyś funkcje obronne lub reprezentacyjne.

W województwie śląskim znajdują się również niepowtarzalne i unikatowe zabytki techniki. Dziesiątki obiektów związanych z tradycją górniczą, hutniczą, energetyką, kolejnictwem, łącznością, produkcją wody oraz przemysłem spożywczym. Wśród nich dwa obiekty wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO: Sztolnia Czarnego Pstrąga i Zabytkowa Kopalnia Srebra w Tarnowskich Górach. Kopalnia Guido i Sztolnia Królowej Luizy w Zabrzu czy Muzeum Śląskie w Katowicach to miejsca, które po prostu trzeba zobaczyć.

Z Międzynarodowego Portu Lotniczego „Katowice" w Pyrzowicach można bezpośrednio dolecieć do kilkunastu miast w Europie, Azji i Afryce. Dzięki najlepiej rozwiniętej w Polsce sieci dróg autostradowych i ekspresowych łatwo do nas dojechać samochodem. Połączenia kolejowe sieci InterCity oraz EuroCity zapewniają szybką komunikację do stolicy regionu Katowic z innych miast Polski i Europy.

Czterobarwne logo regionu tworzą kolory: żółty, zielony, niebieski i czarny.

Przewodnik turystyczny po woj. śląskim

tekst za ŚUW 

Ostatnio Tweetowano